Allereerst wil ik je hartelijk danken voor je komst naar Kyoto vandaag.

Het is mij een genoegen.

Ik moet even uitleggen dat Dr. Miyachi van het Nationale Instituut voor Gezondheid en Voeding¹ zo vriendelijk was om ons te adviseren bij de ontwikkeling van Wii Fit Plus.

1

Het Nationale Instituut voor Gezondheid en Voeding werd in 1920 opgericht door het Japanse ministerie van Binnenlandse Zaken. Dit officiële orgaan is belast met het verbeteren van de standaard voor de algemene gezondheid. Dit gebeurt door middel van enquêtes en onderzoek naar de gezondheid van de Japanse bevolking, hun eetgewoonten en geconsumeerde voedingsstoffen.

Ik was betrokken bij het laatste gedeelte van de softwareontwikkeling. We gebruikten Wii Fit Plus om de intensiteit² van elke oefening te meten, zodat gebruikers zouden weten hoeveel calorieën ze hadden verbrand. We hebben ook adviezen gegeven over het combineren van de verschillende trainingen.

2	Dit heeft betrekking op de gemeten hartslag, tijdens of vlak na een oefening, in verhouding met de maximale hartslag. Aan deze numerieke waarde kunnen mensen hun fysieke vermogen aflezen.

Ik zou daar later in het interview graag dieper op ingaan, als je dat goed vindt. Om te beginnen wil ik je graag vragen wat voor onderzoek je tot nu toe hebt gedaan en hoe je tot je huidige onderzoek bent gekomen.

Ik studeerde af aan het Nationale Instituut voor Fitness en Sport, in Kanoya³. Dit is de enige nationale universiteit die is gespecialiseerd in lichamelijke opvoeding. Al op de middelbare school wilde ik sportleraar worden. Ik schreef me in voor die opleiding aan de universiteit, die net dat jaar was opgericht.

3	Het in 1981 opgerichte Nationale Instituut voor Fitness en Sport, gevestigd in de Japanse stad Kanoya, is een nationale universiteit, gespecialiseerd in lichamelijke opvoeding.

Dus je behoorde tot de allereerste lichting studenten?

Juist. De leraren waren daarom enorm gepassioneerd en deden meer dan er van ze verwacht werd tijdens de uitstekende opleiding die ze ons gaven.

Ik denk dat je jezelf aan de ene kant ongelofelijk gelukkig mag prijzen met die passie, tijdens de opleiding die je kreeg. Tegelijkertijd zorgde het er waarschijnlijk ook voor dat je een andere richting insloeg, en je oorspronkelijke idee om sportleraar te worden liet schieten! (lacht)

Ja, precies! (lacht) Ik werd geobsedeerd door mijn studie. Oorspronkelijk was ik een rugbyspeler, en toen ik mijn onderzoek combineerde met rugby, kwam ik erachter hoe interessant het onderzoek naar lichaamsbeweging is.

Even uit interesse… In hoeverre was jouw rugbytraining – en sport in het algemeen – gebaseerd op wetenschap en in hoeverre was het een psychologische training?

En daarmee bedoel je…? (lacht)

Nou, toen ik op de middelbare school zat, was ik een fanatiek lid van het volleybalteam. Sportclubs van scholen waren in die tijd gericht op hardheid en doorzettingsvermogen.

Dus je mocht bijvoorbeeld geen water drinken tijdens de training?

Ja, zo was het echt! (lacht)

Ja, zo ging dat vroeger. Totdat de sportwetenschap in de jaren tachtig een belangrijke rol ging spelen bij sportclubs. Net rond de tijd dat ik naar de universiteit ging.

Juist.

Ik denk eigenlijk dat het goed voor me was. Aan de universiteit kon ik ervaren hoe het was om te trainen op een wetenschappelijk onderbouwde manier. Ik kon zien dat de oefeningen die ik deed waren gebaseerd op wetenschappelijk onderzoek en een theoretische grondslag hadden. Nadat ik hier ervaring mee had opgedaan, deed ik de masteropleiding en bestudeerde de veranderingen in het menselijk lichaam tijdens lichamelijke training. Nadat ik klaar was met mijn masteropleiding, ging ik naar de Kawasaki Universiteit voor Geneeskunde en Welzijn⁴, in de prefectuur Okayama. Dit was oorspronkelijk de Kawasaki Universiteit voor Geneeskunde, gespecialiseerd in geneesmiddelen. Er was net een faculteit voor Gezondheid en Lichaamsbeweging opgezet en weer behoorde ik tot de eerste groep studenten.

4	De Kawasaki Universiteit voor Geneeskunde en Welzijn is een particuliere universiteit voor gezondheid en welzijn. De universiteit werd in 1991 opgericht en heeft zijn hoofdvestiging in de stad Kurashiki, in de prefectuur Okayama.

Je lijkt er een beetje een gewoonte van te maken! (lacht)

Ja, dat klopt! (lacht) Maar in die tijd begon ik ook les te geven.

Hoeveel jaar heb je op die universiteit doorgebracht?

Ik heb er veertien jaar gewerkt. In die tijd werkte ik aan mijn postdoctoraal als leraar en deed mijn eigen onderzoek. Zes jaar geleden ging ik aan het werk voor het Nationale Instituut voor Gezondheid en Voeding, in Tokio.

Kun je in het kort uitleggen wat voor soort organisatie het Nationale Instituut voor Gezondheid en Voeding is?

Het is een onderzoeksfaciliteit onder toezicht van het ministerie voor Gezondheid, Werkgelegenheid en Welzijn. Het doet onderzoek naar eetgewoonten en lichaamsbeweging, om de algemene gezondheid van de bevolking te verbeteren.

En wat is precies het doel van het werk dat je doet?

Ik ben een projectleider bij het Instituut voor Gezondheid en Voeding, voor het team dat richtlijnen voor lichaamsbeweging bedenkt. Het is dus mijn taak om nieuwe richtlijnen voor lichaamsbeweging op te stellen, die nodig zijn om de gezondheid van de bevolking te verbeteren. Maar ik mag niet gewoon mijn eigen, onafhankelijke onderzoek doen. Ik bekijk en analyseer onderzoeken uit de hele wereld om dat doel te bereiken, en giet het in een voor iedereen begrijpelijke vorm.

Je verzamelt dus rapporten en onderzoeken uit de hele wereld, terwijl je tegelijkertijd je eigen onderzoek doet, om richtlijnen voor lichaamsbeweging te maken die door iedereen in Japan gebruikt kunnen worden.

Dat klopt. Het zijn echter richtlijnen voor de gemiddelde persoon. Ze zijn niet voor iedereen geschikt.

Maar met die richtlijnen lever je wel een positieve bijdrage aan het gezondheidsniveau van het hele land.

Ja, dat klopt.

Maar hoewel iedere volwassene in Japan weet dat hij moet bewegen, lukt dat niet altijd! (lacht)

Precies. Er zijn momenten dat het ze niet helemaal lukt. (lacht)

Even uit interesse, hoe groot is het percentage van de Japanse bevolking dat regelmatig beweegt?

Het is moeilijk te zeggen wat 'regelmatig bewegen' precies inhoudt. Volgens één definitie beweeg je regelmatig als je een uur per week, of ongeveer twee keer een half uur per week traint. Van mensen die zo vaak trainen, en daarbij licht transpireren, kun je zeggen dat ze regelmatig bewegen.

In dat geval hoor ik daar ook bij! Dat is een opluchting! (lacht)

(lacht) Dat betekent dat ongeveer 35-40% van de bevolking regelmatig beweegt. Of, als je het anders bekijkt, dat 60-70% van de Japanse bevolking niet regelmatig beweegt.

Dat is duidelijk.

Er is nog een andere manier om beweging te meten, waarbij het aantal stappen dat op een dag wordt genomen wordt geteld. Simpel gezegd, loop je dagelijks 10.000 stappen of meer?

Je hoort vaak over die '10.000 stappen per dag'.

Dat klopt. Als je 10.000 stappen of meer per dag loopt, kun je worden omschreven als actief. Maar er is nog geen 20% van de bevolking die dat haalt.

Als je een baan hebt waarbij je veel loopt, haal je die 10.000 stappen redelijk makkelijk. Maar voor mensen die dagelijks naar hun werk reizen en de hele dag achter een bureau zitten, is het bijna onmogelijk om zoveel te lopen, tenzij ze er echt hun best voor doen.

Dat is juist. We hebben onderzocht hoeveel de gemiddelde Japanner op een dag loopt. Het blijkt dat mannen uitkomen op iets meer dan 7.000 stappen per dag. Vrouwen lopen gemiddeld maar 6.000 stappen per dag. Dat komt zelfs niet in de buurt van 10.000 stappen per dag. Het laat zien dat Japanners steeds meer een zittend bestaan leiden.

Denk je dat de samenleving die kant opgaat omdat ons leven comfortabeler is geworden, en mensen vroeger actiever waren?

Ja, en ik denk dat we de grote omslag zo'n tien jaar geleden zagen. In die tijd liepen mannen gemiddeld 8.000 stappen per dag, en vrouwen zo'n 7.000. Dat zijn 1000 stappen meer dan tegenwoordig.

Echt waar?

Tien jaar geleden nam het aantal genomen stappen opeens drastisch af, en elk jaar worden het er minder. Tegelijkertijd begonnen meer mensen in hun vrije tijd te tennissen, naar de sportschool te gaan en regelmatig te trainen – ook met Wii Fit. Maar de beweging die mensen krijgen door dagelijks te lopen neemt langzaamaan af.

Denk je dat dit komt omdat ons dagelijks leven makkelijker wordt en onze levensstijl verandert?

Een van de redenen is de constante ontwikkeling die we zien in informatietechnologie.

Je bedoelt dat mensen de hele dag naar een computerscherm staren…

Het is nu mogelijk om te winkelen op het internet, zonder dat je de winkels hoeft te bezoeken. Onrendabele bus- en treinenroutes zijn opgeheven, waardoor meer mensen op het platteland een auto kopen. De motorisering van de samenleving begint Amerikaanse vormen aan te nemen. Maar de belangrijkste reden is dat steeds minder mensen op zaterdag werken.

De belangrijkste reden is dat minder mensen op zaterdag werken? Dat is verrassend.

Het is goed vanuit het oogpunt van de werknemer. Vroeger was het heel normaal om op zaterdag tot één uur 's middags te werken. We noemden het een halve vakantiedag. Dat behoort nu tot het verleden.

Scholieren hebben tegenwoordig ook vrij op zaterdag.

Dat klopt. Dus de combinatie van de drie factoren die ik noemde, is de laatste tien jaar een steeds grotere rol gaan spelen en heeft geleid tot de huidige situatie.

Als de huidige situatie zich voortzet, lopen we een grotere kans op aandoeningen die worden veroorzaakt door onze levensstijl…

Obesitas in het bijzonder.

Denk je dat we kunnen spreken van een crisis op het gebied van de landelijke gezondheid?

Ik heb heel erg het gevoel dat we midden in een crisis zitten. Het is daarom niet simpelweg mijn doel om richtlijnen op te stellen, maar om de Japanse bevolking in beweging te krijgen.

Dus dat is je levenswerk?

Ja, precies. Het is op z'n minst een belangrijk doel, waar ik aan zal blijven werken tot ik met pensioen ga.

Kun je me iets vertellen over het onderzoek dat je deed, van de tijd dat je werkte voor het Nationale Instituut voor Gezondheid en Voeding tot het moment dat je betrokken raakte bij Wii Fit?

Ik deed onderzoek naar het effect dat lichaamsbeweging en fysieke activiteiten hebben op hart- en vaatziekten, zoals hartaanvallen en beroertes.

Duidelijk.

Ik richtte me vooral op de verharding van bloedvaten, en onderzocht of lichaamsbeweging en lichamelijke activiteiten daar een positief effect op hebben.

Wat was het resultaat van dat onderzoek?

Algemeen wordt aangenomen dat lichaamsbeweging helpt bij het voorkomen van aandoeningen, zoals een hartaanval, en dat bloedvaten er tegelijkertijd minder snel door verharden. Helaas kwam ik tijdens mijn onderzoek, en na het doen van een hele serie tests, tot de conclusie dat niet elke vorm van lichaamsbeweging een positief effect heeft.

Dus het hangt af van het soort lichaamsbeweging?

Dat klopt. American Footballspelers bijvoorbeeld gebruiken machines om de kracht in hun bovenlichaam te vergroten. Tijdens dit soort trainingen concentreren ze zich op kracht…

Ze houden hun adem in, waardoor ze geen zuurstof binnenkrijgen.

Ze krijgen geen zuurstof… Als je een dergelijke training doet, verharden je bloedvaten zelfs.

Dus de bloedvaten worden er harder door?

Precies.

Dus spiertraining is niet nodig om je gezondheid te verbeteren…

Nou, niet alle effecten zijn even goed. Je kunt natuurlijk niet zeggen dat het slecht is. Er zijn genoeg voordelen om het wel te doen.

Je hoort vaak dat je metabolisme langzamer wordt als je niet veel spiermassa hebt, waardoor je makkelijker aankomt. Spiertraining kan dus belangrijk zijn, zolang je je adem maar niet inhoudt.

Precies. Dat soort oefeningen zou je niet moeten doen. Veel mensen hebben belangstelling voor mijn onderzoek naar deze materie. En bij het opstellen van de richtlijnen voor lichaamsbeweging hebben ze de gedachte dat lichaamsbeweging altijd goed is grotendeels losgelaten. Ik denk dat het belang van het verzamelen van objectief bewijs, om te bepalen welke vormen van lichaamsbeweging goed voor je zijn en welke niet, langzaam maar zeker begint door te dringen.

Je gebruikte zojuist het woord 'bewijs'. (lacht)

(lacht)

Dat is een term die we niet dagelijks horen. Ik begrijp dat 'bewijs' in de medische wereld betrekking heeft op het doen van praktijkonderzoek en het verzamelen van gegevens over fysieke oorzaken en effecten. Op basis van die bewijzen kom je tot een eindoordeel.

Dat klopt.

Heb ik dat goed begrepen?

In een keer goed!

Je hebt het dan over EBM, wat staat voor 'evidence-based medicine' (op bewijs gebaseerde geneeskunde).

Juist. Daar wordt geneeskunde mee bedoeld die is gebaseerd op academisch onderzoek. De denkwijze is er. Academici hebben echter de neiging om naar hun onderzoek te kijken, en te roepen: 'Dit is het juiste antwoord!' Het is mijn taak om mijn eigen onderzoek sceptisch te bekijken: 'Is wat Miyachi beweert wel waar?' Dat houdt in dat ik op de hoogte moet blijven van het onderzoek van anderen, en de resultaten die zij boeken. Door al die gegevens te verzamelen, kan ik bepalen hoe we verder moeten.

Dat begrijp ik. Nu even iets anders. Ik denk dat er veel mensen zijn die in het verleden hebben gesport maar het, nu ze volwassen zijn, te druk hebben en geen tijd meer kunnen vrijmaken om te trainen. Maar als ze die kans krijgen, merken ze weer hoe lekker het is om je in het zweet te werken.

Ja, ik denk dat je gelijk hebt.

Het lijkt me daarom erg belangrijk om mensen te motiveren om te trainen, al is het maar één keer. Hoe kijk jij daar tegenaan, vanuit het perspectief van het onderzoek dat je hebt gedaan?

Dat aspect is voor onderzoekers zoals ik erg moeilijk te begrijpen.

Is dat zo?

We kunnen bedenken waarom sommige mensen de stap wagen en met trainen beginnen. Of andersom, waarom bepaalde mensen gewoonweg niet willen trainen. Daarom bieden we bijvoorbeeld alleen hulp aan mensen die ook echt willen trainen.

En dat betekent dat mensen die al gezond zijn, nog gezonder worden…

En mensen die dat niet zijn blijven ongezond.

Het is erg moeilijk om die kansen te creëren…

Bovendien begrijpen we niet goed waarom mensen die in hun jeugd veel gesport hebben, als volwassene niet willen trainen.

Je zou moeten kijken naar het psychologische aspect en hun wilskracht…

Het kan goed te maken hebben met de werking van het brein en psychologie. Van nicotine weten we bijvoorbeeld dat je er zin van krijgt om te roken. Maar we hebben geen idee wat het verlangen naar lichaamsbeweging veroorzaakt. Dus hoewel we niet weten hoe dit werkt, proberen we wel nieuwe manieren te bedenken om mensen aan het trainen te krijgen.

Ik heb dat altijd een beetje raadselachtig gevonden. Als je gedurende enige tijd niet traint en er dan weer mee begint, herinner je je weer hoe ongelofelijk goed het voelt. Meestal besluit je dan om het vaker te doen.

Misschien komt er op die momenten een stof vrij…

Ik vraag me af wat het is! (lacht)

Het kan zijn dat er een stof wordt geproduceerd of dat de hersenen het pleziergevoel herkennen, waardoor je je realiseert dat het lekker is om ermee door te gaan. Maar ik denk dat het wordt veroorzaakt door een of andere substantie.

Ik vind het om te beginnen al een beetje vreemd dat je jezelf met opzet in het zweet werkt en afmat.

Het heeft inderdaad iets vreemds. Ik denk niet dat je zoiets zou doen, zonder dat je een lichamelijke prikkel krijgt. Ik weet niet wat het is, maar ik heb er mijn eigen naam aan gegeven: 'rakutin'.

'Rakutin'? Van het woord 'rakuchin' (Japans voor 'plezierig' of 'het rustig aan doen')? (lacht)

Precies! (lacht) Uit onderzoek is gebleken dat na een maaltijd, als je vol zit, het hormoon leptine vrijkomt. Het verzadigingscentrum van de hersenen, dat de maag aanstuurt, wordt geprikkeld, waardoor je het gevoel krijgt dat je niet meer hoeft te eten. Zo kwam ik op de term 'rakutin'. Als mensen het rustig aan willen doen, komt er mogelijk een stof vrij waardoor ze niet willen trainen. Dus als we de werking van die 'rakutin' konden blokkeren, zouden mensen sterk de behoefte hebben om te trainen!

(lacht)

Dus wat is 'rakutin' nou precies? Het kan een molecuul zijn waardoor je wilt trainen, of een molecuul waardoor je juist niet wilt trainen. Ik weet niet zeker wat het is, maar ik denk dat het belangrijk is dat onderzoekers daar achterkomen. Ik denk dat het werk dat ik heb gedaan ons in staat stelt om dat verder te onderzoeken.

Wat bedoel je daarmee?

Met sofware als Wii Fit worden mensen gemotiveerd om actiever te worden. Door de veranderingen in de hersenen en het lichaam te onderzoeken, is het mogelijk dat we het bestaan van een molecuul als 'rakutin' kunnen aantonen. Met andere woorden, als we kijken naar de manier waarop mensen hun gedrag veranderen, zijn zowel Wii Fit als het Wii-systeem interessant voor onderzoekers zoals ik.

Wanneer leerde je Wii Fit kennen?

Als ik eerlijk ben, dacht ik in eerste instantie alleen: 'O, dus ze hebben zoiets uitgebracht'.

Wii Fit lag vanaf december 2007 in de winkel.

Dus dat is ongeveer twee jaar geleden. Ik kreeg Wii Fit pas goed in de gaten in oktober of november 2008. De krant Nikkei wilde onderzoek doen naar gewichtstoename tijdens de kerstvakantie. Dat was de eerste keer dat ik echt in contact kwam met Wii Fit.

Dus dat was minder dan een jaar geleden.

Pas zo'n tien maanden geleden besloot ik mijn eigen onderzoek te doen naar Wii Fit. En vanaf de eerste keer dat ik het probeerde, raakte ik er erg in geïnteresseerd.

Wat was je eerste indruk, toen je de software voor het eerst gebruikte?

Ik vond dat het goed in elkaar zat.

Van welke aspecten vond je dat specifiek?

Ik deed niet alleen onderzoek, maar werkte ook met mensen die een verhoogd risico liepen op aandoeningen die met hun levensstijl hadden te maken, waaronder zwaarlijvige mensen. Ik was dus in de positie om ze te vertellen welken oefeningen goed voor ze waren. Ik realiseerde me toen hoe veel mensen er zijn die, zoals je net al zei, weten dat ze moeten trainen maar zich er niet toe kunnen zetten. Ik werkte dagelijks met deze mensen, en vroeg me steeds weer af wat ik moest zeggen en hoe ik me uit moest drukken om tot ze door te dringen.

Duidelijk.

Toen ik Wii Fit aanzette, zag ik dat Wiibo⁵ van alles tegen je zei, zoals: 'O, hallo. Het is alweer even geleden!' of 'Je doet echt je uiterste best!' of 'Begin je om deze tijd?'

5	Wiibo is de Japanse naam voor een personage dat verschijnt in Wii Fit; een Wii Balance Board met menselijke trekjes. Wiibo is uiterst lenig en geeft de gebruiker allerlei adviezen.

Ja, en dingen als: 'Je moet jezelf eigenlijk dagelijks op een vaste tijd wegen!'.

Hij had van alles te vertellen en wat hij zei, leek erg op de dingen die ik verkondigde. (lacht)

(lacht)

Ik dacht: 'Dit zit goed in elkaar!' (lacht) Wiibo weet precies wanneer, hoe lang en hoe vaak je het Wii Balance Board hebt gebruikt. Hij zegt de juiste dingen op het juiste moment.

Klopt.

We hanteren dezelfde gulden regel als we mensen instrueren. Het is belangrijk dat je iedereen individueel bekijkt. Je schat iemands kracht in, kijkt wat voor activiteiten hij al heeft ondernomen en hoe zijn omstandigheden eruit zien om tot een persoonlijk advies te komen. Met andere worden, je moet een beoordeling maken om advies te kunnen geven.

Je adviseert mensen dus individueel.

Met Wii Fit kun je jezelf dagelijks wegen, je kracht meten en je lichaamsleeftijd laten berekenen. Tegelijkertijd houdt het ook bij hoe lang je op het Balance Board staat. Aan de hand van het resultaat van die inschatting, praat Wiibo met gebruikers en geeft ze advies. Mijn eerste indruk van Wii Fit was daarom dat het een hulpmiddel is dat actuele persoonlijke informatie beoordeelt en gebruikers individueel aanmoedigt.

Juist.

Toen ik zag dat je dit allemaal kon doen, zonder dat er iemand aan te pas kwam, was ik ontsteld. Ik dacht: 'Misschien ben ik wel niet meer nodig!' (lacht)

Ik betwijfel of het zover zal komen… (lacht)

De indruk die het achterliet was zo sterk, dat ik echt dacht: 'Misschien is er geen plaatst meer voor instructeurs zoals ik…'

Natuurlijk zullen instructeurs nodig blijven. Het voordeel van Wii Fit is echter dat je het altijd kunt gebruiken. Dit is iets waarvan ik denk dat het erg belangrijk is.

Ja, dat is het ook.

Een sportschool is misschien gespecialiseerder, en als je er even lang traint als met Wii Fit, zou het wel eens effectiever kunnen zijn. Maar als je alles bij elkaar optelt – reistijd, omkleden, trainen, douchen, opnieuw omkleden en terugreizen – heb je veel meer tijd nodig dan de tijd die je aan de training besteedt.

Zelfs het naar de sportschool gaan kan al vervelend zijn.

Daarom zijn er mensen die naar de sportschool blijven gaan en mensen die het opgeven. Maar zelfs de mensen die opgeven en niet langer naar de sportschool gaan, kunnen een Wii Balance Board in hun woonkamer plaatsen. Ze hoeven er elke dag maar even op te gaan staan en ik denk dat ze dat wel vol kunnen houden. Wii Fit is vanuit dat oogpunt erg interessant.

Ik denk dat je daar gelijk in hebt. Stel je bijvoorbeeld een vader voor met een buikje, die er in een T-shirt niet meer zo goed uitziet als vroeger. Je kunt je voorstellen dat hij het misschien niet zo prettig vindt om naar de sportschool te gaan, en terwijl iedereen toekijkt zijn aerobic- of yogaoefeningen te doen. Maar met Wii Fit kan hij hoelahoepen in zijn pyjama, nadat hij uit bad komt. Wie kan daar nou bezwaar tegen hebben?

Precies! (lacht)

Bovendien kun je het op elk moment doen. 's Avonds, op je vrije dag… In mijn vak hebben we het over de drempels die mensen zien bij het trainen.

Dus wat Wii Fit eigenlijk doet…

Het verlaagt die drempels drastisch.

Tot nu toe moest je altijd over een drempel stappen en de energie vinden: 'Oké, daar gaan we!' Maar wat je zegt is dat die drempel met Wii Fit al een stuk lager is.

In mijn vak noemen we dit een 'kleine stap'. Vooral voor mensen die met tegenzin trainen. Zelfs als we zeggen: 'Volgens ons onderzoek zou je zoveel moeten trainen', krijg je geheid het antwoord: 'Ik kan het gewoon niet!' Daarom is het zo belangrijk dat ze die eerste stap zetten, hoe eenvoudig de oefening ook is. In dat licht is Wii Fit uitermate geschikt als die 'kleine stap'.

Dat begrijp ik.

Er is nog iets wat ik erg interessant vond. Toen ik onderzoek deed naar het aantal mensen in Japan dat was aangesloten bij een sportschool, kwam ik tot een totaal van 2,8 miljoen. Als we daar de 800.000 mensen bij optellen die lid zijn van een sportvereniging, zoals een tennisclub of zwemvereniging, komen we tot een totaal van iets meer dan 3,5 miljoen. Ik denk dat je wel begrijpt waar ik met dat getal op doel. (lacht)

Ja, absoluut! (lacht)

3,5 miljoen is zo ongeveer het aantal Wii Fit-exemplaren dat in Japan is verkocht. Het feit dat ongeveer evenveel mensen betalen om gebruik te maken van een sportschool als mensen die in het bezit zijn van Wii Fit, is een gegeven dat ik enorm interessant vond. Het laat zien hoe groot de impact van de software is geweest.

En Wii Fit wordt gebruikt in gezinnen, door meer dan één persoon.

Dus er zijn meer mensen die Wii Fit gebruiken, dan mensen die lid zijn van een sportschool of sportvereniging. Ik denk dat die laagdrempeligheid ervoor heeft gezorgd dat het zo populair werd.

Dr. Miyachi, je was zo vriendelijk om ons te adviseren tijdens de ontwikkeling van Wii Fit Plus. Kun je me vertellen wat je deed in die rol?

Ik was betrokken bij een aantal aspecten van de software. Een van de dingen die ik deed, was dat ik de ontwikkeling begeleidde van combinatieoefeningen voor mensen met een specifiek doel. Mensen bijvoorbeeld die gewicht willen verliezen of 's nachts beter willen slapen.

Je bedoelt de Wii Fit Plus-routines, die zijn bedoeld voor mensen met een kwaal, zoals stijve schouders of rugpijn.

Precies. Het werkt net als een instructeur die je in de sportschool begeleidt. Maar in het geval van Wii Fit Plus krijg je die begeleiding thuis, wat in mijn ogen erg waardevol is.

Juist.

Maar er is meer. Het meest waardevolle onderdeel van de software is volgens mij dat wordt berekend hoeveel calorieën je verbrandt terwijl je traint op het Wii Balance Board. Je kunt dit overzichtelijk bekijken in een dagelijks grafiekje. Het menselijk lichaam is ongelofelijk rechtlijnig. Daarmee bedoel ik dat als je extra calorieën verbruikt, die hoeveelheid vet wordt verbrand, waardoor je lichaamsgewicht omlaag gaat. Er is een duidelijk effect. Om je een concreet voorbeeld te geven, als je 7.000 calorieën verbrandt, verlies je ongeveer een kilo.

Dus dat principe is altijd van toepassing.

Die regel klopt altijd. Hoe je het ook wendt of keert, er is geen ontkomen aan.

Mensen die snel aankomen, zeggen vaak dingen als: 'Zelfs als ik water drink, kom ik aan!' (lacht) Maar dat is niet waar, toch?

Dat is absoluut niet waar.

Als je meer calorieën inneemt dan je verbruikt…

Kom je aan.

Anders gezegd, om gewicht te verliezen kun je niet anders dan minder calorieën tot je nemen en/of meer calorieën verbranden.

Dat klopt. Daarom denk ik dat een grafiek waarin zowel je gewichtsverlies als de hoeveelheid verbrande calorieën wordt getoond, iets is wat gebruikers echt zal aanmoedigen. Het feit dat de gebruiker de reden van zijn gewichtstoename kan zien en tegelijkertijd aangemoedigd wordt, is een geheel nieuwe benadering.

Om precies te kunnen berekenen hoeveel calorieën worden verbrand tijdens de verschillende oefeningen, heb je caloriemetingen gedaan.

Klopt. Bij het Nationale Instituut voor Gezondheid en Voeding hebben we een speciale kamer, ook wel bekend als de metabolische kamer⁶. Hierin kunnen we de intensiteit van activiteiten meten. We hebben er gebruik van gemaakt om de verschillende oefeningen te meten.

6

De metabolische kamer heeft iets weg van een luchtdichte hotelkamer, maar is in werkelijkheid een revolutionair hulpmiddel waarmee de hoeveelheid energie wordt gemeten die mensen verbruiken in een omgeving die lijkt op een woonkamer. De metabolische kamer wordt ook wel de menselijke calorieënmeter genoemd.

Ik heb vaak op videobeelden gezien hoe de oefeningsintensiteit in het verleden werd gemeten. Daarbij stond iemand op een lopende band met een masker op zijn gezicht, net als een straaljagerpiloot. Die persoon moest rennen, wat er met al het gehijg erg oncomfortabel uitzag.

De reden dat die mensen een masker droegen, was dat de lucht die ze uitademden werd opgevangen en geanalyseerd. Door de hoeveelheid zuurstof te meten, kon worden bepaald hoeveel vet en suiker werd verbruikt, en dus hoeveel kilocalorieën werden verbrand.

Er werd gemeten hoeveel zuurstof werd ingeademd en verbruikt door het lichaam, toch?

Dat klopt. Maar met het masker kon je alleen simpele activiteiten meten, zoals lopen en fietsen.

Juist.

Als je mensen bijvoorbeeld vroeg om op hun buik te gaan liggen of een yogahouding aan te nemen…

Zat het masker in de weg.

Precies. Bovendien kon je de oefeningen niet op een natuurlijke, plezierige manier doen, zoals met Wii Fit. Maar omdat de metabolische kamer een formaat heeft van negen bij zes meter, kunnen we metingen verrichten bij mensen die er gebruik van maken zoals ze dat thuis doen.

Dus met andere woorden, de gegevens zijn realistischer.

Dat klopt.

Kun je me iets vertellen over de opstelling in die kamer?

Er wordt constant verse lucht de kamer ingepompt, met ongeveer 60 liter per minuut. Als je de kamer binnengaat, wordt de lucht die je uitademt non-stop gemeten. Als je dus traint, zal de hoeveelheid zuurstof verminderen.

De concentratie zuurstof neemt af, terwijl de hoeveelheid kooldioxide toeneemt.

Precies. Dus het energieverbruik wordt gemeten aan de hand van die verandering.

Dus op die manier heb je de gegevens verzameld voor alle oefeningen in Wii Fit Plus.

Niet alleen in Wii Fit Plus. We zijn twee maanden bezig geweest en hebben ook alle gegevens verzameld voor het oorspronkelijke Wii Fit en Wii Sports.

Dus je bent twee maanden bezig geweest met het verzamelen van alle gegevens. Wat heb je ontdekt?

Er zijn in Groot Brittannië en Amerika twee of drie rapporten gepubliceerd over de hoeveelheid energie die je verbruikt in Wii Sports. Maar de methoden die ze gebruikten om de metingen te verrichten waren anders dan die van ons en de geschatte concentratie zuurstof was laag. Die was misschien wel 20-30% lager dan in de metingen die wij deden. Dat kwam omdat de mogelijkheid om tijdens die oefeningen te bewegen beperkt was.

Dus de bewegingen die men kon maken waren beperkt, waardoor de training ook beperkt was.

Ja, die was gereduceerd.

Maar als je op een natuurlijkere en dynamischere manier speelt…

In de metabolische kamer kun je natuurlijker en dynamischer spelen. Het bleek dat er ook in Wii Fit en Wii Sports activiteiten zijn van drie MET's of meer.

MET's is een term die de meeste mensen waarschijnlijk niet kennen. Zou je kunnen uitleggen wat daarmee wordt bedoeld?

Natuurlijk. Een MET is een eenheid die wordt gebruikt om de intensiteit te meten als je traint of beweegt. Als je niet beweegt, wordt dat gezien als één MET. Als je fietst op een hometrainer verbruik je drie keer zoveel energie, dus dat zijn drie MET's. Zowel de Amerikaanse hartstichting als mijn eigen trainingsrichtlijnen raden aan om te trainen met een intensiteit van drie MET's of meer.

Dus toen je de oefeningen in Wii Fit had gemeten, kwam je erachter dat er veel meer oefeningen waren van 3 MET's of meer. Met andere woorden, Wii Fit kan een positieve rol spelen in een gezonde levensstijl.

Ja, absoluut. Toen ik erachter kwam dat ook in Wii Sports en Wii Fit veel oefeningen voorkomen van drie MET's of meer, leken mensen in Europa en Amerika daarvan onder de indruk te zijn. Daarom zullen de Amerikaanse richtlijnen in de toekomst ook vermelden dat het behalen van de aanbevolen hoeveelheid lichaamsbeweging goed mogelijk is met Wii Fit en Wii Sports.

Ik heb gehoord dat je recentelijk een artikel over Wii Fit hebt geschreven.

Dat klopt. Het wordt waarschijnlijk gepubliceerd in een wetenschappelijk tijdschrift. Ik ben pas een aantal maanden bezig met mijn onderzoek, maar ik had eerlijk gezegd niet verwacht dat het zoveel reacties zou krijgen. Ik kan er nog niet teveel over zeggen, maar ik hoop de resultaten van mijn onderzoek wereldwijd bekend te maken.

Is dat zo?

Ik had werkelijk niet gedacht dat ik zoveel aandacht uit de hele wereld zou krijgen. Het kwam als een totale verrassing.

Er zijn meer mensen in Amerika en Europa die Wii Fit gebruiken dan in Japan. Wereldwijd beschikken talloze huishoudens over een Wii Balance Board en de bijbehorende trainingssoftware. Dus als een expert als jij aantoont dat deze vorm van lichaamsbeweging grote voordelen biedt, wekt zo een onderzoek wereldwijd enorm veel belangstelling.

Ja, ik denk dat dat het geval is. Natuurlijk is het feit dat er zoveel gebruikers zijn een van de redenen dat het zoveel teweeg bracht. En doordat het ook nog eens werd onderbouwd met tastbaar bewijs, denk ik dat het van invloed is geweest op de academische wereld.

We hebben het concept bij Nintendo bedacht maar wij zijn geen experts. We weten weinig van sportwetenschap. Dat elementen uit de software nu worden aangeraden door specialisten op dit gebied, en dat we advies krijgen om het trainingsprogramma te verbeteren, heeft me het gevoel dat de dingen die wij begonnen, nu naar een hoger niveau worden getild.

Ik heb in werkelijkheid veel geleerd van Wii Fit, op allerlei manieren. Ik was verbaasd toen ik erachter kwam dat je mensen op deze manier kunt motiveren om in beweging te komen, en dat Wii Fit in staat was dingen te doen die wij niet konden.

Kun je ons daar een paar voorbeelden van geven?

Ik sprak er eerder al even over. Wii Fit heeft de weerstand die sommige mensen hebben tegen lichaamsbeweging echt verlaagd. Als wij met mensen praten en ze er toe proberen te zetten om het trainen, is er altijd een drempel. Maar met deze software wordt die drempel drastisch verlaagd. Dit laat zien dat mensen niet altijd van anderen willen horen wat ze moeten doen.

Hoe minder zelfvertrouwen mensen hebben in de omgang met anderen, hoe meer zorgen ze zich maken over wat de ander van ze vindt.

Mensen houden er gewoon niet van om door anderen beoordeeld te worden.

En omdat ze niet graag beoordeeld worden, zullen ze bepaalde dingen vermijden, ook als ze weten dat het belangrijk is.

Precies. De manier waarop mensen in mijn tak van dienst, en natuurlijk fitnessinstructeurs, mensen begeleiden, bestaat er meestal uit dat we naast ze staan en constant adviezen geven: 'Doe dit! Doe dat! Je kunt het beter zó doen!' Veel mensen beschouwen dit als een goede lesmethode. Maar er zijn er ook die denken dat je mensen beter kunt instrueren door ze zo vaak mogelijk naar de sportschool te krijgen.

Misschien nemen instructeurs te gemakkelijk aan dat ze betere resultaten boeken als ze gericht en gefocust te werk gaan.

Ik denk dat die veronderstelling echt bestaat. Maar het is in feite niet waar. Ook al zie je iemand maar eens per drie maanden, als je een programma kunt bedenken waarmee die persoon zelf in de gaten krijgt wat de voordelen zijn, levert dat betere resultaten en is de kans groter dat hij het volhoudt. Vooral mensen die een druk bestaan leiden, zoals een vader van middelbare leeftijd, weten over het algemeen genoeg over zichzelf en hun levensstijl. In plaats van daar een instructeur naast te zetten, kunnen dit soort mensen beter…

Je kunt ze beter zoveel mogelijk hun gang laten gaan en de dingen op hun eigen manier laten doen.

Daarom realiseerde ik me dat we anders moeten gaan denken over onze begeleiding. Ik heb altijd de neiging gehad om mensen te pushen, en dingen te laten doen door veel te praten…

(lacht)

Ik, het toonbeeld van een opdringerige sportinstructeur, heb veel geleerd van mijn werk met Wii Fit.

Dus je kwam erachter dat je de dingen ook op een andere manier kunt doen.

Het is een werkelijk een leerzame ervaring geweest, en ik realiseer me dat ik over veel dingen nog eens moet nadenken. Het zijn de dingen die Wiibo mij geleerd heeft.

(lacht)

Er was nog iets wat me verbaasde.

En dat was?

Toen ik voor het eerst hoorde dat Wii Fit Plus 2.000 yen zou kosten, dacht ik dat ik het niet goed had verstaan. Ook mijn vrouw was verbaasd, en zei: 'Kost het echt maar 2.000 yen?'

De reden dat we de Japanse versie van het spel deze prijs gaven, was dat ik alle gebruikers van Wii Fit wilde bereiken met deze titel.

Dat begrijp ik.

Als we dezelfde prijs zouden hanteren als voor een normale titel, denk ik dat hoogstens de helft van de gebruikers de nieuwe titel zou kopen. Daarom besloten we ons uiterste best te doen om iedereen aan boord te krijgen*.

*	In Europa bepaalt de winkelier de uiteindelijke verkoopprijs.