Warning

TV Commercials

De voorstelronde
Hallo, mijn naam is Kawamoto en ik werk voor de afdeling 'Development & Design'. Net als bij het nieuws- en weerkanaal, was ik ook de regisseur van het fotokanaal.

Ik ben Ito van de afdeling 'Development & Design'. Ik was verantwoordelijk voor de programmering.

Ik ben Matsushita en ik werk ook voor de afdeling 'Development & Design'. Ik was verantwoordelijk voor het algemene ontwerp van de interface.

Hallo, mijn naam is Sakaino en ik werk ook voor de afdeling 'Development & Design'. Ik werkte als tussenpersoon tussen ons team en de andere ontwikkelingsteams binnen het bedrijf, maar ook tussen ons team en de Nintendo-vestigingen in het buitenland.

Beter dan op de pc
Het fotokanaal werd oorspronkelijk beschouwd als een onderdeel dat interessant zou zijn voor degene die naast de persoon met de Wii-afstandsbediening zou zitten.

Om dat het Wii-systeem toch een SD-kaartopening* heeft, dachten we dat het erg leuk zou zijn als mensen de foto's die ze met hun digitale camera's gemaakt hadden op hun Wii konden bekijken.
*Een SD-kaart is een soort geheugenkaart die erg veel gebruikt wordt in digitale camera's en mobiele telefoons.

Tijdens de allereerste ontwikkelingsfases creëerde ik een demoversie van het fotokanaal, waarin ik aangaf hoe ik vond dat het kanaal er uit moest zien. In de demo werden alle foto's in één overzicht weergegeven, kon je hun volgorde veranderen, ze in een diashow bekijken en er effecten aan toevoegen. Vervolgens kreeg ik de gelegenheid om een presentatie voor te bereiden voor Iwata-san. Ik bewerkte een foto van de ontwikkelaars met een sepia-effect, speelde het nummer 'Chijyou no Hoshi' van Miyuki Nakajima en gaf de diashow op een 'Project X'-manier weer1. Het onderdeel waarbij ik effecten aan de foto toevoegde werd behoorlijk goed ontvangen.

De unieke manier waarop de foto's bewegen was ook al aanwezig in de eerste demoversies.

Die unieke beweging werd voor het eerst gecreëerd in het fotokanaal. Daarna werd zij ook toegepast in het nieuwskanaal, waar de woorden op dezelfde manier bewegen.

Ito-san werkte erg hard aan de manier waarop je de foto's te zien krijgt en de manier waarop ze in- en uitzoomen. Het gevoel van snelheid dat gecreëerd wordt door de beweging van de foto's bleek iets ongekends te zijn.

Er bestaan erg veel pc-programma's om foto's mee te bekijken die met digitale camera's gemaakt zijn. Er bestaan echter niet zo veel programma's die alle foto's in één keer laten zien. In het begin wilde ik dus iets maken dat foto's sneller liet zien dan de fotoprogramma's voor de pc. Toen ik het reactievermogen van de demo van Kawamoto-san gezien had, wilde ik dat het eindproduct ook minstens zo snel zou zijn.

Demo's zijn vaak erg snel, omdat je veel onderdelen kunt weglaten. Bij het ontwikkelen van een volwaardig product kom je echter heel wat beperkingen tegen. Het programmeren daarvan zal dus ongetwijfeld heel wat moeite gekost hebben.

Hierbij kwam de kracht van de Wii erg goed van pas. In tegenstelling tot bij een pc, kan alle kracht van het Wii-systeem namelijk gebruikt worden om één taak te vervullen.

De grafische processor kan een enorme hoeveelheid foto's tegelijkertijd weergeven. Dat speelde ook een belangrijke rol. Wie had ooit gedacht dat een spelsysteem geschikt zou zijn voor dit soort toepassingen?

Als ik zie hoe snel een SD-kaart gelezen wordt en de foto's herkend en weergegeven worden, denk ik dat we een reactievermogen hebben gecreëerd dat nauwelijks onder doet voor dat van een top-pc. Aangezien we het kanaal ontwikkelden met het idee dat degene die naast de persoon met de Wii-afstandsbediening zat, er ook plezier aan moest beleven, wilden we graag een stressvrije belevenis creëren. We wilden iets ontwikkelen dat erg interactief was en leuk om naar te kijken.

Alleen mogelijk met de Wii-afstandsbediening
Het eerste kanaal dat gebruik maakte van de cursor van de Wii-afstandsbediening was het fotokanaal. In die tijd waren dingen als de manier waarop de cursor gebruikt ging worden, hoe de menuknop er uit zou zien en hoe de Wii-afstandsbediening gebruikt ging worden, nog niet vastgelegd. Het voelde alsof we met de lichten uit werkten!

We hebben erg veel discussies gevoerd binnen het ontwikkelingsteam… Ik kwam er echt achter hoe iets tot leven kon komen! (Lacht.) Toen het eindresultaat er uiteindelijk was, bleek dat de besturing van het fotokanaal via de Wii-afstandsbediening een stuk beter werkte dan we gedacht hadden.

We hebben onderdelen toegevoegd die alleen mogelijk waren met de bewegingen van de Wii-afstandsbediening. Voorbeelden daarvan zijn het naar voren en achteren bewegen en het ronddraaien.

De zonnebrilstempel is daar een goed voorbeeld van. Als je foto's van mensen maakt, staan hun gezichten lang niet altijd in een rechte hoek ten opzichte van de rand, nietwaar? Ook bevinden ze zich de ene keer verder weg dan de andere keer. Als je dus een zonnebril aan de foto wilt toevoegen, zul je deze dus regelmatig moeten draaien en groter of kleiner maken. Als dit niet zo eenvoudig was met de Wii-afstandsbediening, hadden we dat onderdeel waarschijnlijk niet toegevoegd.

Als je dat op een pc wilt doen, moet je eerst aangeven waar de stempel geplaatst moet worden, vervolgens moet je het formaat aanpassen, de stempel ronddraaien… erg ingewikkeld allemaal. De cursor van de Wii-afstandsbediening lijkt op die van een muis in de manier waarop ze beide over het scherm bewegen, maar daar houdt de vergelijking ook wel op. Beide interfaces hebben een heel ander interactieniveau.

Het andere belangrijke verschil ten opzichte van een pc is dat verschillende mensen tegelijkertijd het fotokanaal kunnen gebruiken. Dit was al vanaf de beginfase mogelijk. We besloten daartoe, omdat we zoveel lol hadden met het tekenen op de foto's! (Lacht.)

Dat de mensen om je heen dichterbij komen en ook mee willen tekenen en puzzels oplossen, geeft duidelijk aan dat dit soort toevoegingen de belevenis een stuk leuker maken.

Het is inderdaad erg leuk, maar om eerlijk te zijn waren er heel wat hindernissen tijdens de programmeerfase! (Lacht.) Tijdens de controlefase ontdekten we heel wat fouten die ontstonden als je tegelijkertijd de knoppen van de verschillende afstandsbedieningen indrukte. Dat is nu allemaal gerepareerd natuurlijk.

Ontwerpen door vallen en opstaan
Omdat foto's het belangrijkste waren in het fotokanaal, wilde ik ze zo groot mogelijk op het scherm weergeven. We hebben daarom erg veel aandacht besteed aan de manier waarop de knoppen weergegeven zouden worden. We wilden dat het duidelijk was waar ze voor gebruikt dienden te worden, zonder dat ze te dominant in beeld waren.

Toen ik tijdens de beginfase aan het ontwerp werkte, dacht ik bij mezelf dat ik het volledige beeldscherm helemaal op mijn eigen manier kon inrichten. Omdat ik de foto's zo groot mogelijk weer wilde geven, was ik van plan om de knoppen helemaal aan de rand van het scherm te plaatsen. Toen ik daar mee bezig was, vertelde Kawamoto-san me echter: "Nee, daar kunnen de knoppen niet komen."

Als je de knoppen helemaal aan de rand plaatst, kan het zijn dat ze bij bepaalde televisies van het scherm af vallen. Tot dat moment had ik alleen met draagbare systemen, zoals de Nintendo DS, gewerkt en ik was me daar helemaal niet van bewust. Ik was er zelfs erg verbaasd over.

Ik was de enige in het team die ooit aan een thuisconsole (een spelsysteem voor de televisie) had gewerkt. Het deel van het scherm dat op elke televisie te zien is wordt een 'safe frame' genoemd. Als je een videospel voor een thuisconsole maakt, wordt je geleerd om er voor te zorgen dat er geen informatie buiten dit 'safe frame' belandt.

We hadden daadwerkelijk een televisie die de woorden aan de rand van het scherm niet weergaf en toen realiseerde ik pas echt dat je dingen dus soms daadwerkelijk niet kunt zien.

Ik plaatste de knoppen dan ook steeds met het 'safe frame' in mijn achterhoofd. Ik probeerde de knoppen op verschillende manieren weer te geven. Zo hadden we icoontjes als knoppen en knoppen waarop de functies werden uitgelegd. Uiteindelijk besloten we dat de knoppen het beste begrepen zouden worden als we de functie in één woord weergaven, zoals 'Lichter', 'Wissen' en 'Volgende'. Zo ziet het er nu dus ook uit.

Omdat we woorden op de knoppen hadden gezet, moesten we deze vanzelfsprekend voor de andere landen laten vertalen. Soms pasten deze woorden niet op de knoppen, maar verder hadden we geen problemen. We hoefden ons geen zorgen te maken over culturele verschillen, zoals bij het weerkanaal.

Op een bepaald moment, toen het kanaal langzaam vorm begon te krijgen, lieten we verschillende mensen binnen het bedrijf een testversie uitproberen. Toen we toekeken hoe deze mensen het kanaal gebruikten, ontdekten we een aantal nieuwe dingen. Door dit proces regelmatig te herhalen schaafden het kanaal steeds een beetje bij.

Soms dachten we: "Als we deze knop hier plaatsen en die tekst erop zetten, snappen mensen hem misschien." Als mensen een knop niet snappen, zullen ze hem namelijk ook niet gebruiken.

Behalve dat ze eenvoudig te begrijpen moesten zijn, moesten mensen de functie ook willen uitproberen.

Bij de in- en uitzoomknoppen hebben we ook geëxperimenteerd met andere woorden dan 'Zoom'. Ook de naam van de 'Effecten'-knop was niet in één keer bepaald.

Een ander woord dat we overwogen in plaats van 'Effecten', was 'Filter'. Het zou echter kunnen dat grootouders niet precies zouden begrijpen wat daarmee bedoeld werd. We wilden dat het kanaal voor iedereen eenvoudig te gebruiken was, dus letten we extra goed op bij het kiezen van de woorden die we wilden gebruiken.

Nu we het er toch over hebben dat iedereen het kanaal eenvoudig zou moeten kunnen gebruiken; we hebben erg lang nagedacht over de zoomfunctie. We zoomden in door de cursor op de foto te richten en de A-knop in te drukken. Om opnieuw uit te zoomen naar het overzicht, gebruikten we echter ook de A-knop. We overwogen toen om die uitzoomfunctie toe te wijzen aan een andere knop.

Als we dat echter hadden gedaan, hadden mensen niet uit kunnen zoomen voordat ze wisten welke knop daarvoor nodig was. Ik wilde niet dat de gebruikers daardoor hun enthousiasme zouden verliezen. Als je de Wii-afstandsbediening vluchtig bekijkt, lijkt het alsof hij maar één knop heeft: de A-knop. Om die reden was ik ervan overtuigd dat we dit soort functies aan die knop toe moesten wijzen. Deze instelling werd later ook gebruikt in het weer- en nieuwskanaal.

We hebben ook erg lang over de vorm van de cursor nagedacht. In het begin was het een simpele stip en in een latere fase hanteerden we een cursor die leek op een rood laserlampje, zoals dat in presentaties soms gebruikt wordt…

Op een bepaald moment zag het er ook uit als het vizier van een sluipschuttersgeweer. Daardoor leek het echter alsof je op de foto's schoot, wat me niet echt beviel.

Na het vizier kwam de hand met de wijzende vinger. Toen we de cursor hierin veranderden en deze over de foto's lieten glijden, leek het alsof de vinger een gebaar maakte en vroeg: "Wie is dit?"

De handcursor paste echter zo goed bij de roteer- en vastpakfuncties van de rest van het systeem, dat hij overgenomen werd door het team dat de algemene eigenschappen van het Wii-systeem ontwikkelde. Toen de handcursor ook in het weerkanaal werd toegepast, bleek dat het vastpakken en ronddraaien van de wereldbol ook een stuk begrijpelijker werd. Ook in het Mii-personagekanaal is het een stuk vanzelfsprekender dat je een Mii-personage oppakt met een handcursor.

Creatief met foto's
De onderdelen die je gebruikt om foto's te bekijken waren in de demoversie al bijna klaar. Iedereen in het team had vervolgens moeite om onderdelen te bedenken die het fotokanaal leuker en spannender zouden maken.

Het was een absolute vereiste dat de foto's het middelpunt van het kanaal zouden blijven. Als het gewoon had gedraaid om het maken van een minigame, hadden we gemakkelijk met honderden bruibare ideeën op de proppen kunnen komen. In dit geval moesten we echter iets leuks bedenken voor de foto's en dat bleek heel wat moeilijker.

Na vele discussies was de graffitifunctie ons eerste bruikbare idee. Daarmee kon je op de foto's tekenen. Dit was eigenlijk het favoriete onderdeel van onze medewerkers en gedurende een lange periode begonnen we elke dag rond 17:30 met het tekenen op de foto's en dat hielden we zo twee uur vol…

Ik bedoel, we probeerden de nieuwe functies uit! (Lacht.) In het begin konden we nog niet draaien of in- en uitzoomen en waren de stiften nog maar in drie formaten beschikbaar. Door onderdelen toe te voegen en te verwijderen, verbeterden we het kanaal langzaam.

De belangrijkste onderdelen die er later aan toe zijn gevoegd waren de stempels en de schaarfunctie.

Met de schaarfunctie kun je een deel van een foto uitknippen en het op een andere foto plakken. Nadat we deze functie hadden geïmplementeerd, pakte ik een foto van een feestje en plakte ik het gezicht van Ito-san op het gezicht van iedereen die op de foto te zien was. Dat was niet alleen erg leuk, maar het was ook… hoe zeg ik dat… sorry! (Lacht.)

Eigenlijk ging er heel wat werk zitten in het perfectioneren van de schaarfunctie. We wilden dat deze een zo natuurlijk mogelijk resultaat gaf en dat het geplakte deel netjes in de achtergrond opging. Tijdens het experimenteren met deze onderdelen, pasten we ze steeds een beetje aan.

Op een dag liet Ito-san ons een puzzel zien die hij gemaakt had. We besloten dat dat een erg leuk idee was en voegden de puzzelfunctie meteen toe aan het kanaal. In die periode speelde ik samen met Kawamoto-san erg veel met die functie. Onder werktijd.

Omdat we de functie goed moesten testen! (Lacht.) Er is zelfs een zogenaamd 'easter egg' toegevoegd, waarmee je een puzzel van 192 stukjes kunt oplossen. Hoe lang deden wij daar ook al weer over?

Toen we het met z'n tweeën probeerden... 40 minuten? Het leek alsof we er eeuwen mee bezig waren en we zeiden steeds dingen als: "Nee, dat stukje moet ergens anders." We waren twee dertigers die samen een puzzel oplosten! (Lacht.)

Op de volgende manier speel je die puzzel van 192 stukje vrij: als je op de 1-knop drukt terwijl je in het puzzelmenu bent, zal de knop voor 48 stukjes veranderen in eentje voor 192 stukjes. Vervolgens kun je deze gewoon selecteren door er op te wijzen en op de A-knop te drukken. Ik denk dat mensen in het begin eerst overdonderd zijn, maar dit is zeker iets waarvan ik graag zou willen dat mensen het proberen.

Es ist sehr wichtig, für das 192 Teile-Puzzle die richtige Art von Fotos auszuwählen. Es ist eine Menge Arbeit, wenn Du das Bild eines Blumenbeets verwendest. Ich schlage vor, etwas wie ein Gruppenbild von Menschen zu nehmen, die du kennst.

Je kunt de puzzel ook met meerdere personen oplossen. Het vreemde is dat als je het met z'n tweeën doet, het een stuk sneller lijkt te gaan, terwijl je met drie personen juist minder productief bent. Je zit elkaar dan nog al eens in de weg namelijk.

Je kunt ook video's bekijken in het fotokanaal en de videospeler heeft heel wat leuke functies. Als ik dat zeg, vragen mensen vaak: "Had je echt niks beters te doen?" (Lacht.)

Zo kan ik bijvoorbeeld de functie waarmee je een video achterstevoren kunt afspelen van harte aanbevelen. Deze functie is erg leuk bij video's van etende mensen of kinderen die van een glijbaan af glijden.

Bij deze functie wordt het geluid ook achterstevoren afgespeeld. Dit viel me op toen ik aan de presentatievideo van Iwata-san werkte. Als je echter een video van iemand die aan het praten is achterstevoren afspeelt, lijkt het alsof ze in een vreemde taal spreken. Het is ook erg grappig om een woord op te schrijven en het dan door iemand achterstevoren op te laten lezen. Als je een video daarvan achterstevoren afspeelt, lijkt het juist alsof hij het woord goed uitspreekt.

Als je daarnaast het pixelisatie-effect* toepast op de video's, verandert ook het geluid. Op die manier lijkt het plotseling alsof je naar filmbeelden kijkt uit een televisieprogramma, waarbij de geïnterviewde persoon anoniem wil blijven! (Lacht.)
*Het pixelisatie-effect kan worden aangezet door tijdens het afspelen van de video naar boven of naar beneden te drukken op de richtingsknop. Als je naar beneden drukt, zal ook het geluid veranderen. Je kunt de mate van pixelisatie veranderen door de Wii-afstandsbediening te draaien terwijl je het effect aan hebt staan.

Ik zou het ook leuk vinden als mensen de effectenfunctie eens uitprobeerden. Je kunt trouwens ook puzzels maken van de video's. Net als bij de foto's moet je daarbij goed opletten dat je de juiste video kiest.

De functie waarmee je het geluid kunt veranderen was geïmplementeerd na een suggestie van iemand binnenin het bedrijf. We experimenteerden eerst met verschillende stempatronen, maar toen we ons realiseerden dat we alles wat we hadden gemaakt leuk vonden, besloten we om alle variaties te implementeren. Als je nu een video van iemand die aan het eten is achterstevoren afspeelt, is dat erg grappig. Pas echter wel op: sommige mensen zullen het eerder onsmakelijk vinden! (Lacht.)

Een ideaal podium voor digitale foto's
Tot nu toe wisten mensen vaak niet wat ze met hun foto's moesten doen die ze met hun digitale camera hadden gemaakt. Die foto's bleven zich maar opstapelen in de pc en als je ze niet uitprintte, bekeek je ze eigenlijk nooit. Ik denk dat we met het fotokanaal een ideaal podium hebben gecreëerd voor deze digitale foto's.

Ik denk dat er heel wat mensen zijn die hun digitale foto's alleen bekijken op het schermpje van het apparaat waar ze de foto's mee gemaakt hebben. Die mensen wil ik graag aanmoedigen om het fotokanaal te gebruiken om hun foto's op het televisiescherm te bekijken.

Het is heel anders om je foto's op de televisie te bekijken dan op de computer. Het is al vrij moeilijk om met twee mensen tegelijk iets te bekijken op een computerscherm en met drie of meer mensen is het zelfs onmogelijk. Als je je foto's op de televisie in de woonkamer bekijkt, kan echter het hele gezin meekijken. Door foto's op een groot formaat te bekijken, zie je wellicht ook details die je niet opgevallen waren toen je de foto op het LCD-scherm van je digitale camera bekeek.

Er zijn zelfs mensen die een digitale camera gekocht hebben vanwege het fotokanaal. Van de mensen die ik binnen het bedrijf ken, hebben er zeker vier een digitale camera met SD-kaart aangeschaft. Van dat soort dingen wordt ik erg vrolijk.

Iedereen kan het fotokanaal gebruiken. Of je nu in je eentje bent of met een groep, je hebt er altijd plezier van. Ik denk dat iedereen, ongeacht leeftijd of geslacht, er van houdt om foto's te bekijken. Daarom denk ik ook dat we iets gecreëerd hebben waar iedereen zich mee kan vermaken.

Foto's opslaan op het Wii-prikbord
Als je een foto opslaat op het Wii-prikbord, kun je deze naar je geregistreerde Wii-vrienden sturen. Hierdoor werden de mogelijkheden van het fotokanaal behoorlijk uitgebreid.

Stel je voor dat het de eerste schooldag was van je zoon of dochter. Als de grootouders ver weg wonen, zijn er niet zo veel verschillende manieren waarop je ze de foto's van die dag kunt laten zien. De schermpjes van mobiele telefoons worden wel steeds groter, maar ze zijn eigenlijk nog steeds te klein om er foto's op te bekijken. Sowieso, kun je het de grootouders kwalijk nemen als ze de foto's van hun kleinkind liever zo groot mogelijk zien?

Precies. Als ze het voor elkaar krijgen om hun Wii met het internet te verbinden, kunnen de grootouders de foto's van de eerste schooldag van hun kleinkind nog diezelfde dag op hun eigen televisie bekijken.

De volgende keer als ik mijn ouders bezoek, zal ik een Wii voor ze installeren. Erewoord! (Lacht.)

Behalve het versturen van foto's, is het ook leuk om je bewerkte foto's op het Wii-prikbord op te slaan en te hopen dat je medegezinsleden er hard om moeten lachen.

Als er trouwens mensen zijn die geen SD-kaart hebben, kunnen zij nog steeds de foto's bekijken die ze via de internetverbinding van hun vrienden hebben gekregen. Daarvoor kies je de optie 'Foto's op het Wii-prikbord bekijken'. Ik zou het erg leuk vinden als mensen dat uitprobeerden.

Huilen met de Wii
De diashowfunctie zat al in de demoversie en eerlijk gezegd besteedde ik daar verder weinig aandacht aan. Ik dacht dat het gewoon een functie was waarmee je een aantal foto's op een rijtje kon bekijken. Toen ik echter een diashow van foto's van mijn gezin had gemaakt, moest ik zelfs een traantje wegpinken. Dat had ik niet verwacht en ik dacht bij mezelf: "O nee, nu zit ik te janken."

Wauw, dat wisten we niet…

Ik heb het ook niet zo veel mensen verteld! (Lacht.) In die periode werkte ik vaak tot diep in de nacht, dus ik neem aan dat dat ook wel meespeelde. Ik was niettemin erg verrast. De muziek sloot erg mooi aan op de foto's en dat deed me heel wat meer dan ik had verwacht. Ik wilde bijna het concept van het fotokanaal veranderen in "Huilen met de Wii!" (Lacht.)

Als je een spel met een verhaallijn ontwikkelt, huil je er zelden om. Je weet tenslotte al wat er gaat gebeuren.

Het enige wat de functie deed was het op een rijtje zetten van de foto's, maar de combinatie van foto's en muziek was precies goed.

We hebben heel wat goede nummers aan het kanaal weten toe te voegen. Je kunt echter ook je eigen favoriete MP3-nummers afspelen. Dankzij die mogelijkheid kon ik, terwijl ik aan dit kanaal werkte, trouwens naar mijn eigen muziek luisteren! (Lacht.)

Ik denk dat het ook meespeelde dat het foto's van je gezin waren. De diashow is zo gemaakt dat hij automatisch inzoomt op de gezichten van mensen.

Mijn kinderen zijn nog erg jong, dus ik heb de neiging om erg veel foto's te nemen. Terwijl ik aan deze functie werkte ik, zorgde dan ook ik dat hij andere ouders met kinderen eveneens zou aanspreken.

Je noemde het al steeds de 'aanbiddende-ouderfunctie'! Dan had je het over de manier waarop hij inzoomt op de foto's.

De eerlijkheid gebied mij te zeggen dat die zoomfunctie eigenlijk niet nodig is. Als men echter de vraag stelt: "Waarom geef je dat deel zo groot weer?", kan een aanbiddende ouder dat perfect verklaren door te zeggen: "Omdat ik in wil zoomen op het gezicht van mijn kind!" (Lacht.)

Toen we voor het eerst spraken over het weergeven van de datum, vond ik het geen goed idee. Ik dacht dat hij alleen maar in de weg zou staan.

Het zou echter wel fijn zijn als je op een discrete manier kon zien wanneer een foto was genomen, toch? Uiteindelijk heb ik het idee dus toch min of meer doorgedrukt…

De laatste tijd gebruiken mensen binnen het bedrijf het fotokanaal regelmatig voor vergaderingen en presentaties. Ze gebruiken het met name vanwege de grote reactiesnelheid en de aanbiddende-ouder/inzoomfunctie. Je kunt tegelijkertijd ook video's afspelen. Samen met Sakaino-san keek ik hoe ze het kanaal gebruikten en dat deden ze erg goed. Ze gebruikten zelfs het pixelisatie-effect aan het einde om af te sluiten met een grap! (Lacht.)

Eerst een leuke extra voor aanbiddende ouders, tegenwoordig een presentatiehulpmiddel! (Lacht.)

Wii-katten

De kat is behoorlijk snel, dus dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Het lijkt bijna op een spel en ik denk dat het een erg grappige extra is.

Ito-san gebruikte tijdens de ontwikkelingsfase constant foto's van katten. Hij is namelijk een kattenfan. Toen we vervolgens moesten bedenken hoe we de tips en trucs moesten weergeven, kwamen we al snel uit bij het gebruiken van een kat.

Als kattenfan, deed dat natuurlijk wonderen voor mijn motivatie. Toen ik hoorde dat er voor een kat gekozen was, smeekte ik om eraan te mogen werken! (Lacht.)